دار المجانين

(بدون عنوان)

الهام — Thu, 24 Nov 2011 17:11:13 GMT

چه قدر دلم می خواهد بعضی هایتان را ببینم و بعد همه باهم، انگار نه انگار که سالی، ماهی، روزی گذشته است، در همان روزهای خوب به رستورانی در خیال و خاطره برویم و به یاد هم بیاوریم که می توانستیم چه قدر با هم قهقهه بزنیم و اشک بریزیم جای کشتن وقت.

دوباره

الهام — Thu, 24 Nov 2011 16:30:34 GMT

خوب حالا که این آلن گور به گور شده گودرمان را گرفت و فیس بوک را هم که هر کس تا به حال بهش سلام کرده ای می بیند و پلاس هم که چنگی به دل نمی زند، خوب شاید ناراضی هم نیستم از این که برگشتم اینجا. انگار کن دارم انگشتم را می کشم روی گرد و خاک ظرفهای قدیمی بوفه یک قصر متروک، صدای پایم را می شنوی روی پله های پیچ در پیچ و کف پوش چوبی جا به جا ترک خورده و شکم داده از نم و غم تمام این سالها؟ از آخرین باری که اینجا چیزی از دل نوشتم بعضی ها رفته اند، بعضی ها عاشق شده اند، بعضی ها مرده اند، و من هنوز، هنوز همان من ِدر جستجوی آن نمی دانم چی که دستم را دور گردنش بیندازم و دوش به دوش هم راه برویم در خلوت خانه و خیابان و خرابات. دلم نوشتن می خواست. نوشتم. خالی شدم. این درد بی درمان علاج ندارد. سرم را به سنگ هم بکوبم می بینم دارم از خون نقشی می کشم از واژه های سرگردان و محبوس در سرم که خودشان را ول می دهند جلوی چشمانم. کاش باز بتوانم اینجا بنویسم.

خیشخانه

الهام — Wed, 11 Aug 2010 10:10:17 GMT

نمی دانم دقیقا چند روز می گذرد از روزی که برای اولین بار حرف نشریه درآوردن را زدیم. آن روز فکر نمی کردم بشود. حتی الآن هم که رسما افتتاحش کردیم، مرتب f5 را می زنم که مطمئن شوم خواب نمی بینم. قبلا می گفتم عاشق ادبیاتم. حالا می گویم دیوانه وار و مستانه ادبیات را دوست می دارم. آنقدر که به خاطرش حاضرم توی این مملکت بلبشو زندگی کنم و بخوانم و بنویسم.

غلط

الهام — Tue, 20 Jul 2010 06:46:36 GMT

می گوید به این جور طرح ها می گویند غلط. چیزی نیست که تو هر مغازه ای پیدا کنی یا تولید انبوه شود. قیمت هم ندارد. معمولا آنقدر توی مغازه می مانند تا یکی پیدا شود و گوشه فرش را بگیرد. بعد طرف خودش قیمت را به فروشنده یک‌طوری می فهماند. می گوید عروس دختر، باید آنقدر بگردی که فرشت را پیدا کنی، اردبیل باشد یا قوچان، بختیاری یا ترکمن، بالاخره پیدایش می کنی.

بد

الهام — Sat, 17 Jul 2010 21:39:45 GMT

بدترین حالتش وقتی است که تو نمی توانی به طرف بگویی حق نداری ناراحت باشی یا همه از این مشکلات دارند یا بابا این که چیزی نیست و این ها. حتی نمی توانی بگویی می فهمم چون که هم خودت هم طرف خوب می دانید که نمی فهمی، اگر هم بفهمی حس نمی کنی یا چی. مجبوری عین سگ خفه خون بگیری و هی بغض کنی و هی هیچی نتوانی بگویی و هی به طرف حق بدهی ناراحت باشد و هی ته مه های دلت بی این که بخواهی خدا را شکر کنی که جای طرف نیستی و ... از این حرف ها دیگر. تازه بدانی که طرف هم با همه غصه اش، نا امیدانه منتظر است یک کوفتی از دهن تو دربیاید که یک کم دلش آرام بگیرد. اما دریغ از یک کلمه. حس گند مزخرفی است.

****

بعضی شبها می شود که وقتی به روزش فکر می کنی باورت نمی شود این خودت بوده ای که آن کارهای مسخره را کرده ای، آن حرفهای چرند را گفته ای یا آن فکرهای مزخرف از سرت گذشته است.

رنگ

الهام — Wed, 07 Jul 2010 10:46:02 GMT

من مستقیمن زیر دست مادرم تربیت شدم. بعضی وقتها که بعضی ها ازم می پرسن چی شد که تو اینطور از آب درآمدی، یادم به روزهای کودکی ام می افتد، که تقریبن می شود رد تمام عصیانگری هام را توش پیدا کرد. مثلن همین رنگ کردن در و دیوار. همین که دلم نمی خواهد در و دیوار خانه ام را بدهم دست نقاش، که می دانم سر آخر مثل خودم نمی تواند رنگ بزند دیوارها را. یادم می آید کوچک بودیم من و برادرم، آنقدر که دستمان به بالاتر از کمر دیوار نمی رسید. مامان را یادم می آید که یک روسری کهنه می انداخت روی سرش، لباس کهنه هایش را می پوشید و با یک قلم موی بزرگ، می افتاد به جان دیوارها. الآن دستهایش جان آن موقع ها را ندارد، والا شک ندارم می گفت بیا برویم دیوارهای خانه ات را خودمان رنگ کنیم. من و وحید هم دو تا قلم موی کوچک می گرفتیم دستمان و روی دیوار نقاشی می کشیدیم. مامان می گفت قلم مو را چندین بار روی دیوار بکشید و برگردانید که رنگ شره نکند. کاردک بتونه را یادم می آید توی دستهای مامان که سوراخهای دیوار را از نقاشهای حرفه ای بهتر پر می کرد. رنگ را هم خودش می ساخت. چند تا رنگ را قاطی می کرد تا آنی بشود که می خواست.
حالا من هم همینم. دلم لک زده برای قاطی کردن رنگها و کشیدن قلم مو روی دیوار، نه از این اسفنجی های جدید، از همان مویی ها که بچه بودیم داشتیم، حالا خوب می دانم قلم مو را چه طور روی دیوار بکشم که شره نکند. مامان بهم یاد داده بود.

سور‌ه‌ی مرگ، آیه‌ی چندم

الهام — Sat, 19 Jun 2010 22:46:25 GMT

و همانا بهترین شما آن‌هایی هستند که پیش از آن‌که طوری شود که دیگر نتوانی ببینیشان، خودشان کاری کنند که هرگز دلتنگشان نشوی. و ما خیلی خفنیم.

ما را ببخش خیابان بلندم که چراغ هایت در قطرات خون روشن می شوند

الهام — Mon, 14 Jun 2010 22:59:19 GMT

«پس نام

چندان فرقی نمی کرد

امیرآباد، کارگر.»

ماهی تاریکی

الهام — Tue, 08 Jun 2010 23:12:55 GMT

مامان می گفت توی یکی از آکواریوم‌های پارک‌شهر یک ماهی سیاه بوده که اسمش ماهی شب یا سیاه یا یک همچو چیزی است. این ماهی از نور می ترسد، وحشت می کند، روزها که هوا روشن است، یا حتی اگر چراغ کوچکی نوری بهش بتابد، می رود پشت خزه‌ها و جلبکها قایم می شود تا تاریکی. ماهی طفلکی فقط توی تاریکی از مخفیگاهش بیرون می آید و بالهای سفره‌ای سیاهش را توی آب چین می دهد و شنا می کند.

مامان می گفت ماهی طفلک را گذاشته بودند توی یک آکواریوم شیشه‌ای که هیچی ِ هیچی توش نبوده، دریغ از یک خزه یا جلبک یا مرجان. ماهی بیچاره مجبور است تمام روز را جلوی چشمهای حریص آدمها شنا کند و توی آن زندان بی دیوار، هی دنبال یک ذره تاریکی بگردد که برود لاش بخزد و بدن همیشه عریانش را بپوشاند.

ماهی بیچاره.

نظریه‌ی ادبی - معرفی بسیار مختصر

الهام — Tue, 01 Jun 2010 21:34:01 GMT

جاناتان کالر
ترجمه‌ی فرزانه طاهری
نشر مرکز
٢٠٠ صفحه، ٢۶٠٠ تومان
چاپ دوم، ١٣٨۵

این کتاب از مجموعه‌ی "a very short introduction" آکسفورد است که اگر اشتباه نکنم ماهی با نام «مختصر مفید» در حال ترجمه و چاپشان است. همان طور که از اسمش پیداست معرفی بسیار کوتاه و نسبتا جامعی است از نظریه‌ی ادبی و رویکردهای غالب در نقد ادبیات. البته اصلا به تحلیل و بررسی نمی پردازد و صرفا جنبه‌ی آشنایی با این مکاتب و دانستن کلیات نگاهشان به ادبیات و متن ادبی را دارد. به نظرم برای کسی که علاقه مند به کار نظری در حوزه نقد باشد، برای شروع کتاب خوبی است و می تواند راهنمایی باشد برای مطالعه‌ی بیشتر، و جلوی سردرگمی و پراکنده خوانی را بگیرد. به علاوه حتی برای خواننده‌ی حرفه‌ای که دغدغه‌ی نقد ندارد، و فقط می خواهد آثار ادبی را با نگاه دقیق تری بخواند بسیار به درد می خورد. یکی از بحث های اصلی کتاب، پاسخ به پرسش تاریخی «ادبیات چیست؟» یا «چه طور می شود که یک اثر را ادبی می دانند؟» است که نسبتا در نهایت به نتیجه گیری خوبی می رسد. ترجمه‌ی خانم طاهری بسیار دقیق است و روانی و سادگی متن را به خوبی منتقل کرده است. فقط در برابرهای فارسی یک کم سخت‌فهم شده، که گناه ایشان نیست، فقر زبانمان است و نبود مطالعه و تحقیق. در مجموع به کسانی که به ادبیات جدی نگاه می کنند و فقط برای وقتهای بیکاری نمی خواهندش، توصیه می کنم.

پی نوشت: این که معرفی کتاب ها را اینجا می نویسم دلیل خاصی ندارد. دفترهایم گم و گور می شود و فعلا جای دیگری در اینترنت ندارم. کسی که اعتراضی به این موضوع ندارد؟ به هر حال خواندن این نثر عصا قورت داده حوصله می خواهد!